قضاوت

گاهی اوقات هست،خودمون به دیگران نگاه میکنیم و به خاطر شرایطشون،شخصیتشون،و... از بالا بهشون نگاه میکنیم.گاهی این حالت برای خودمون پیش میاد.یعنی بقیه به ما از بالا نگاه میکنن..

ولی،اگه ادم یکم بشینه و منطقی فکر کنه،میبینه که اصلا در مقامی نیست که بخاد دیگرانو قضاوت کنه...اینکه یکیو ببینیم که حالا مثلا یه صفت بد اخلاقی داره،خودمونو بزاریم جاش و قضاوتش کنیم درست نیس،درستش اینه که،ادم از اول تولد خودشو بزاره جای اون فرد؛اگه ماهم

تو شرایط اون فرد

با تربیت پدر و مادر اون فرد

با فرهنگ خونواده ی اون فرد

با منطق اون خونواده،با شرایط مالی اون خونواده،با تحصیلات پدر و مادر اون خونواده تربیت شده بودیم،از کجا معلوم بدتر نمیشدیم؟

بنظر من،هر ادمی میتونه تو شرایط خودش بهترین باشه،خییلی وقتا تو زندگی ماها اصلا جای این نیست که خودمونو با بقیه مقایسه کنیم،اینکه بگیم اون چقدر از ما بهتره و ما خوب نیستیم.ما هم به نسبت شرایط زندگیمون خوب بودیم،اگه تو شرایط زندگی اونا بزرگ شده بودیم شاید خیییلی بهتر از الان اونها میشدیم...این تقدیرمون بوده که تو این شرایط به دنیا بیایم،پس اون چیزایی که تو زندگی میتونیم تغییرش بدیم و زندگیمونو بهتر کنیم،که جای صحبت نداره.ولی اون شرایطی که نمیتونیم تغییرش بدیم تقدیر خداست،حتی اگه سخته باید تحمل کنیم...و اینکه اگه با وجود شرایط سخت بتونیم به چیزای خوب و ارزشمند برسیم،مثل ارتباط معنوی عالی با خدا،مثل یه رشته و دانشگاه عالی،مثل یه اخلاق عالی و صبور بودن با وجود خیلی چیزهایی که بخاطرشون تحت فشاریم و اذیت میشیم،اینطوری خییلی ارزشمند تره،خیییییلی

استاد پناهیان:گاهی چیزهایی تو زندگیمون حق ماست،ولی خدا بهمون نمیده...چرا؟تا جهاد با نفس رو یاد بگیریم.

پ ن:فردا امتحان زیست و عربی داریم...:-)

خاطرات روزانه...